Archief van september, 2007

Wond

Auteur: Joris
30 september 2007

Imme heeft haar eerste uitwendige (hoofd)wond opgelopen. Gelukkig niets ernstigs, maar wel eventjes hard schreeuwen. Binnen 5 minuten moest ze alweer lachen.

Snottebel

Auteur: Joris
29 september 2007

We zijn allemaal een beetje ziek. Bij Hanke en Imme was het vorige week al raak, bij Joris vanaf dit weekend. Alleen Imme laat het zien…

Blokkendoos

Auteur: Joris
27 september 2007

Fotoboek De Lach

Auteur: Joris
18 september 2007

Onlangs hebben we weer een nieuw fotoboekje gemaakt. Ditmaal met de lach van Imme.

Klik hier om naar het fotoboek te gaan.


Restaurant Overtoom

Auteur: Joris
15 september 2007

Of beter delicatessezaak. We hebben heerlijk gegeten bij Jeroen en Sarinah, samen met Ward en Hana. De keuken is erg goed gebruikt.

Lola, het konijn van Sarinah, vond Imme interessant en andersom was het nog wat (figuurlijk) aftasten.

Noortje 2 jaar

Auteur: Joris
15 september 2007

Imme heeft vanochtend lekker met Noortje in de zandbak gespeeld op het verjaardagsfeestje van Noortje. Wel een beetje nieuw allemaal dat zand, maar Noortje wilde het wel voordoen.

Noortje was erg lief voor Imme. Eigenlijk hoort de Jarige Job een kusje te krijgen, maar ja.

Werk aan de A12

Auteur: Joris
14 september 2007

Dit weekend is de A12 richting Den Haag afgesloten voor werkzaamheden aan het wegdek. Hanke mocht een uur na de start van de afsluiting op het werk om te zien waar ze zo hard voor werkt.


Op de foto een freesmachine.

Wéér gegroeid

Auteur: Joris
13 september 2007

Vandaag is Imme weer bij het consultatiebureau geweest.

Nieuwigheden betreffen voornamelijk haar gewicht en lengte respectievelijk 9,4 kilo’s en 74 centimeter.

9 september 2007

Alle vrouwen in de (directe) stamboom van Hanke op het verjaardagsfeestje van (overgroot)oma Ravesteijn (links op de foto).

IJsland

Auteur: Joris
9 september 2007

De foto’s zijn online geplaatst.

… Thingvellir

Auteur: Joris
7 september 2007

Het einde van onze tocht komt in zicht, we zijn op 70 kilometer van Reykjavik aangekomen en zullen vandaag de cirkel dichtrijden. De dag bracht wat minder natuurgeweld, maar des te meer cultuur. We zijn naar Thingvellir gereden. Hier zetelde het vroegere parlement van IJsland en is de onafhankelijkheid verklaard. Het gebied ligt op een scheidslijn van tectonische platen. Op onderstaande foto zie je de wand hiervan. IJsland wordt twee centimeter per jaar breder en het lijkt hier te gebeuren.

Net als in Namibië hebben we een kleinere auto gehuurd dan velen denken nodig te hebben.

En toen kwamen we aan in Reykjavik. Nadat we de auto hadden ingeleverd en we in ons hotel waren ingecheckt hebben we een rondje Reykjavik gelopen. Eerst naar de vermeende en vervolgens werkelijke locatie van het Arní Magnusson Instituut waar de oude schriften, Edda en saga’s tentoongesteld worden om vervolgens de halve stad af te lopen naar het politiebureau om onze parkeerboete in Akureryri te betalen. Het bleek dat je dit ook bij de eerste de beste bank kan doen, maar ja, eigenwijs als we zijn…

Zaterdagochtend vliegen we om 7:55 en worden we gewekt om 4:00, ontbijten we om 4:30 en vertrekken we naar het vliegveld om 5:00. Het einde van een onvergetelijke vakantie. Een aanrader voor iedereen die wil wandelen, van natuurgeweld houdt en niet in de zon wil luieren.

6 september 2007

Het weer sloeg om naar regen. We moesten de hele tocht langs de zuidkust (vanaf Kirkjubaejarklaustur naar het westen) in de wolken afleggen. Het uitzicht ontbrak. We hebben er gebruik van gemaakt door vele kilometers af te leggen om meer tijd in Reykjavik te hebben op vrijdag. Het eerste belangrijke natuurgeweld is Skogafoss. Zoals bij alle watervallen kun je hier zo dichtbij komen als je wilt.

En Imme: ALTIJD lachen. We hadden de kunst van Imme-inpakken geperfectioneerd. Babybjörn, cover erover, fleece-deken om haar benen in de cover, muts en capuchon en Imme vond alles best.

De vele kilometers van vandaag brachten ons zelfs helemaal naar Gullfoss en Geysir respectievelijk een enorme waterval en de grote geisers van IJsland.

Al het gelach van Imme leverde ook een mooie shot van haar gebit op. Hier zijn haar zes tandjes duidelijk te zien.

De Geysir-geiser zelf spuit niet meer uit zichzelf, alleen met zeepsop om de oppervlaktespanning te verlagen kan hij nog verleid worden 60 meter hoog te spuiten. In dit gebied zijn meerdere geisers en vulkanische activiteit te zien. Strokkur, het kleine broertje van Geysir, spuit nog iedere 5 minuten tot een hoogte van 30 meter. Op onderstaande foto niet duidelijk te zien met de grijze wolk als achtergrond, maar als je ernaast staat weet je wat er gebeurt.

En Imme maar lachen en blij zijn.

Vatnajökull

Auteur: Joris
5 september 2007

Vandaag totaal anders dan de rest van onze vakantie. Sneeuw, ijs, gletsjers, warme kleding, zwemvesten! De dag begint uitzonderlijk goed met zon en windstilte. Het zicht op de gletsjers is nog mooier dan gisteren. We zijn weer vroeg uit Brunhol vertrokken langs de zuidkust naar Jökulsarlòn, het ijsmeer waar James Bond in Tomorrow Never Dies in zijn onzichtbare auto rijdt.

De tocht langs de zuidkust is fenomenaal. Zowel de wensen van Hanke als van Joris worden vervuld. Hanke de zee, kust en uitgestrektheid, Joris de bergen. Jökulsàrlon is het resultaat van een terugtrekkende gletsjer, die voorheen in zee liep en nu een paar honderd meter landinwaarts eindigt in een 200 meter diep meer. De van de gletsjer afbrekende ijsschotsen drijven hierin rond richting zee. Op het zwarte strand is het contrast met de ijsschotsen dan ook groot.

IJslanders zijn ook ondernemers. We kunnen een boottocht maken. Als haringen worden we in een drijvend tonnetje gestopt. Hier worden we voor het eerst sinds anderhalve week geconfronteerd met andere toeristen als blijk van het feit dat we dichterbij Reykjavik komen. Het is wel weer prachtig om door de ijsschotsen te varen. Imme voor het eerst een zwemvestje aan.

Maar nadat dat uitging werd ze gelukkiger en kon ze lachen om het uitzicht op de gletsjers, bergen, ijsschotsen en zeehonden om haar heen.

Op de achtergrond Jökulsàrlon en de bijbehorende gletsjer Bredamerkurjökull.

Verder rijdend naar het westen komen we bij het nationale natuurpark Skaftafell. Hiervandaan lopen vele wandelpaden de bergen in, onder andere naar Svartifoss. Hier worden voor het eerst de wegen van Hanke en Joris gescheiden. Hanke loopt met Imme naar Svartifoss en Joris gaat met cramp-ons en gids de Svinafellsjökull op.

Van een afstandje ziet al het wits er sneeuwachtig uit, maar het blijkt hard ijs te zijn, alleen de toplaag is door smelting wat broos, maar de rest is massief helder blauw ijs. Zes keer zo compact als Nederlands natuurijs als gevolg van de enorme druk in de gletsjer. Wanten waren geen verplicht onderdeel, maar zonder was het niet gegaan: het was koud!

Door het wegstromende smeltwater worden allerlei afvoerputten gecreëerd. Op onderstaande foto is het een tunneltje van enkele meters waardoor we kunnen lopen én ín het ijs kunnen kijken.

Aangekomen in Kirkjubaejarklaustur stroomt de adrenaline nog door onze bloedvaten. Dit was weer een topdag.

4 september 2007

Helaas laten we Egilstadir weer achter ons en rijden we naar het zuiden langs de oost fjorden naar Brunhol iets voorbij Höfn. Een meanderende weg, want de kustlijn van de fjorden wordt gevolgd. We doen het rustig aan en genieten van de panorama’s.

Pappa en Imme aan het spelen:

De fjorden zijn zoals fjorden horen te zijn: stijl, hoog en diep. Machtige natuur.

In Höfn komen we voor het eerst politie tegen en maar meteen een paar auto’s. Ze rijden rondjes in het dorpje van 1000 mensen. Het waait hier vandaag enorm hard, zo hard dat zelfs watervallen weer omhoog geblazen worden.

Maar wat we ook zien is bijna niet met een foto te tonen. We zien Vatnajökull, een enorme ijsvlakte (zo groot als Nederland) is gevangen tussen de bergen en lijkt over te stromen in de dalen. We zien uit ieder dal een enorme gletsjer naar beneden komen. Dit is een formidabel gezicht. Van rechts naar links Fláajökull, Heinabergsjökull en Skálafellsjökull.

De foto doet echter absoluut geen recht aan het spectakel.

Lögurinn

Auteur: Joris
3 september 2007

Na een dag van rijden gisteren, vandaag een dag van wandelen rond het meer Lögurinn. Aan het begin van het meer waterval Hengifoss. Mooie waterval, maar van dit soort zijn er nog veel meer. Wat zo interessant was: ten eerste de wandeling, maar ten tweede de rotsformaties. Veel basaltkolommen en duidelijk op de foto zichtbare rode aslagen waarop weer nieuwe lagen lava ontstaan. De rode kleur ontstaat door oxidatie en verbranding van de toplaag bij “verse/hete” lava.

Imme is op prachtige plekken geweest, verschoond en gevoed.

Aan de zuidzijde van het meer staat het grootste bos van IJsland. Alle 54 typen bomen zijn geplant, het bos zelf is nou niet zo schrikbarend groot volgens Nederlandse maatstaf, maar voor IJslanders is dit een belangrijke vakantiebestemming geworden. IJsland heeft vrijwel geen bomen meer, dit komt door de kleine ijstijd 2500 geleden met z’n terugtrekkende gletsjers en vervolgens de houtkap door de Vikingen zo’n 1000 jaar geleden.

Imme ontmoet wederom nieuwe diersoorten in Egistadir.

Tekst

Myvatn > Egilstadir

Auteur: Joris
2 september 2007

We konden geen genoeg van Myvatn en haar omgeving krijgen. We kunnen je aanraden langer te blijven als je daar de gelegenheid voor krijgt. Maar wij gingen verder over de hoogvlakte naar Egilstadir. Onderweg daalde de temperatuur ineens naar 2 graden boven nul en begon het zowaar te sneeuwen. De hier voorkomende rendieren hebben we helaas niet meer gezien. In Egilstadir staat het Guesthouse Egilstadir en dat is een aanrader voor iedereen die in de buurt is. Vandaag hadden we nog tijd om naar Borgarfjördur te rijden; hier wordt geacht de hoofdstad van de elven te zijn, maar vooral interessant is de ruige natuur, de hoge besneeuwde bergen die direct in zee lopen.

Egilstadir ligt aan Lögurinn, een langgerekt meer of eigenlijk brede rivier. Onderstaande foto is vanuit onze hotelkamer genomen.

Asbyrgi

Auteur: Joris
1 september 2007

Vandaag hebben we een rondje gereden. Eerst naar het noorden, weer Husavik, om vervolgens naar het meest noordelijke punt te gaan waar we ooit geweest zijn: Máná in het noorden van Tjörnes. Op het “strand” van Lónsós pakken we een beetje pikzwart zand in voor Helen. Ons doel was Asbyrgi, een hoefijzervormige canyon. De eerste Vikingen dachten dat Sleipnir, het vliegende paard van Odin, hier één van zijn acht benen had neergezet.

De canyon is ontstaan na een enorme stortvloed van smeltwater na een vulkaanuitbarsting op Vatnajökull. Wij hebben er vooral erg mooi gewandeld: op het hoogliggende binnenste deel van het “hoefijzer”. Hieronder Hanke op het uitsterste puntje hiervan.

Een onverharde weg naar het zuiden bracht ons vervolgens bij drie watervallen, Hafragilsfoss, Dettifoss en Selfoss. Op de onderstaande foto is Dettifoss, de bekendste en makkelijkst te bereiken van de drie.

De dag was nog niet voorbij. Bij Myvatn is het complex Myvatn Nature Baths gebouwd. Hier kun je in het thermische sulfurhoudende water zwemmen. Het schijnt goed te zijn voor de gezondheid, maar vooral de ervaring van koude lucht buiten en heerlijk warm water om met z’n drieën in te zwemmen was bijzonder prettig. Het was natuurlijk even spannend met Imme aangezien ze geen luier kon dragen. Het ging daarbij niet zozeer om de mogelijk vrijkomende geur, want sulfur ruikt toch al naar rottende eieren, maar het zou wat lullig zijn als er een drolletje voorbij komt drijven.

De afstand van kleedkamer naar buitenwater moest door de koude buitenlucht en dat leek voor Imme bijna teveel te worden. In het zwembad echter was ze een gelukkig prinsesje.

Categorie

Archief